Wat is Wirearchy?

Een interessante website ben ik net op het spoor gekomen. Jon Husband kijkt vanuit organisatiesociologie naar de effecten van het sociale web op onze manier van werken.

In an increasingly interconnected world, a new organizing principle is emerging … “Wirearchy is a dynamic two-way flow of power and authority based on knowledge, trust, credibility and a focus on results enabled by interconnected people and technology“ (Jon Husband, 1999).

De traditioneel hierarchische managementbenadering gaat steeds minder effect hebben in de netwerkomgevingen die zo sterk in opkomst zijn. In een netwerkomgeving gaat het veel meer om het gezamenlijk creëren van ideeën en daar een breder platform voor vinden, om zo steeds productiever en effectiever te worden. Vanuit een managementperspectief gaat het dan meer om het werken vanuit principes om gezamenlijke activiteit en samenwerking te stimuleren. Volgens Jon ontstaan er nieuwe dimensies als het gaat om invloed, macht en controle. Wat nu te doen?

Als manager: raak bekend met online werksystemen en hoe de behoefte aan samenwerken de aard van het werk verandert. Leer vooral om een effectieve coach te zijn.

Als medewerker: wees je bewust van de veranderende aard van het werk en ontwikkel manieren om in een netwerkomgeving zichtbaarheid te creëren. Ontdek hoe je in een voortdurend veranderend werklandschap kunt navigeren.

Wil je ook de weblog van Jon Husband volgen, kijk dan hier.

Wat is een interessante tweet?

Ik ben nu twee weken verder in mijn Twitter-maand en:

• heel wat Twitter vrienden rijker;
• afspraak met een andere twitteraar om materialen die we ontwikkelen uit te wisselen;
• afspraak in Seats2Meet met twitteraar die vergelijkbare interesse heeft in social learning;
• nieuwe weblogs (en dus bloggers) die echt de moeite waard lijken om te volgen. Dus toegevoegd aan mijn RSS reader;
• een paar artikelen over sociale media en leren die ik heb uitgeprint om te gaan lezen;
• actief in een nieuwe twittergroep van de NVO2: @joitske/nvo2

Maar ook veel nieuwe vragen hoor. Vanuit een lezers-perspectief vraag ik me af wanneer ik mijn Twitter juist aan of uit zet. Ik merk dat ik me makkelijk laat verleiden om even op een link in een tweet te klikken als ik met andere dingen bezig ben. Dit geeft me het gevoel niet heel productief te werken. Maar dat is wellicht een ouderwetse gedachte? Want productief werken staat dan gelijk met iets afmaken. En klikken op een link is dan afleiding. Een treinreis vind ik uitstekend lenen voor even twitteren trouwens.

Er komen ontzettend veel tweets binnen op een dag. Natuurlijk hangt dat af van het aantal followers. Ik volg nu 177 twitteraars. En die groep kies ik bewust. Maar het komt er op aan snel te kunnen scannen op interessante tweets. Ik kan niet alles lezen wat voorbij komt. Waar let ik dan eigenlijk op? Een tweet met een foto van iemand die ik al persoonlijk ken trekt mijn aandacht. Ook een tweet van iemand met wie ik eerder al even persoonlijk heb ‘getweet’ bekijk ik sneller. De rol van een sociaal netwerk speelt hierin dus sterk! En tweets met een sterke one-liner….

Maar wat maakt een tweet interessant? Dat zal voor iedereen verschillend zijn. Ik zie in ieder geval verschillende typen tweets langskomen:

• een bericht met een foto
• een bericht met een sterke one-liner
• een bericht met een link naar een filmpje, artikel of weblog
• een bericht met een inhoudelijke boodschap of stelling
• een bericht met een vraag
• een bericht als vervolg op een ‘gesprek’ over een specifiek onderwerp
• een bericht met de mededeling van iemand waar hij of zij naar toe reist, welk gesprek er aan zit te komen, hoe een gesprek was, waar hij of zij nu werkt
• en ja, berichten die een sterk persoonlijk karakter hebben. Maar die vind ik prima, zolang het inhoudelijk karakter de bovenhand heeft.

Er zijn vast meer mogelijkheden. Ik vind het al prettig dit op een rijtje te hebben. Daarmee kan ik me de komende tijd eens richten op de vraag hoe ik tweets schrijf die voor anderen interessant zijn! Tweets die werken…

Succes van een netwerk: eagerness & willingness

Een thema wat me veel bezig houdt is hoe netwerken of communities werken. Wat maakt iets een succesvolle community? En is een community dan succesvol wanneer er voor deelnemers waardevolle leerervaringen zijn in de ontmoetingen? Wanneer mensen beter in staat zijn te reflecteren op de ervaringen die ze in de praktijk opdoen? Of wanneer het (zichtbare) resultaten oplevert in de dagelijkse werkpraktijk, bijvoorbeeld doordat er een nieuwe tool is ontwikkeld?

Ik ben lang niet de enige die zich met dit soort vragen bezig houdt! Onlangs kreeg ik een samenvatting van een onderzoek opgestuurd, uitgevoerd door de VU en Viadesk BV. Naar het succes van netwerken. Een paar elementen die daar uit komen:

• Praktisch relevant. Hoe dichter het onderwerp van het netwerk ligt bij de dagelijkse praktijk van de leden, hoe waardevoller het netwerk voor hen is;
• Structureel kapitaal. De mate waarin leden zich met elkaar verbonden voelen heeft een positieve invloed op de mate waarin kennis wordt gedeeld.
• Interactieve communicatiemiddelen. Interessant wat ze hierover zeggen! Met name de interactieve vormen van ICT-gebruik blijkt een positieve invloed te hebben op kennisdelen. Geinterviewden geven aan dat het achterblijven van dit type middelen komt door onbekendheid. En onbekend maakt onbemind: sommigen zien de voordelen er ook niet van. Het persoonlijke aspect blijkt men cruciaal te vinden. Ik kan me deze reactie helemaal voorstellen. Als je niet weet dat iets er is, dan kan je er ook geen gebruik van maken. En nieuwe tools vragen over het algemeen een periode van experimenteren. Dan helpt het als er iemand in het team is die er enthousiast over is en wel eens wat wil uitproberen.
• Willingness en eagerness. Dit is wel een nieuw element voor mij. Een willingness to share gaat uit van een collectieve instelling: men deelt kennis omdat het relevant is voor de groep. En er wordt verwacht dat leden reageren op elkaars bijdragen. Een eagerness to share is meer individueel: iemand vindt het onderwerp interessant en deelt hier graag kennis over. Hierbij weegt het minder zwaar of het interessant is voor de andere leden. En uit het onderzoek blijkt dat de laatste houding tot meer kennis delen leidt. Ze zeggen eigenlijk: eagerness is nodig om kennisdelen op gang te brengen, willingness om het in stand te houden. Ook hier blijkt weer uit hoe belangrijk het is om vanuit je passie en persoonlijke ambitie en interesse aan een netwerk mee te doen!
• Rol netwerkleider. Een punt wat vaak ter discussie staat in netwerken en communities: in welke mate moet je stimuleren, sturen, organiseren, modereren? Is het uberhaupt wel nodig? En zo ja, hoe geef je dan invulling aan die rol? Succesvolle netwerken typeren zich vaak door hun informele karakter: vrijheid voor de leden. Betekent dit dat een netwerk eigenlijk zonder ‘sturing’ zou moeten kunnen werken? Dit blijft voor mij een boeiende vraag, waar ook dit onderzoek eigenlijk geen duidelijke reacties op heeft. Dat is wel jammer!